Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Εισήγηση του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη, στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜ.ΑΡ.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ πρέπει να βρεθεί σε πλήρη ετοιμότητα, όποτε και αν γίνουν οι εκλογές.

Όσα αισιόδοξα μηνύματα και αν προσπάθησε να δώσει ο πρωθυπουργός στο κόμμα του και στους πολίτες της χώρας με την ευκαιρία της 37ης επετείου της 3ης του Σεπτέμβρη, καθώς και με τις ομιλίες του στην ΔΕΘ για τα δύο χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, η πραγματικότητα είναι τόσο κραυγαλέα και τόσο πείσμων και οι επιπτώσεις της διακυβέρνησης τόσο χειροπιαστές για τους Έλληνες πολίτες, που δεν μπορούν με κανένα τρόπο να εξωραϊστούν.


Επισημάναμε αμέσως ότι είναι δοκιμασμένη μέθοδος η φυγή προς τα μπρος με υποσχέσεις, αλλά όταν επαναλαμβάνεται σε κάθε κρίσιμη στιγμή, όταν δεν έχει καμιά επαφή με το παρόν που βοά, τότε καμιά ζωντανή δύναμη της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να κινητοποιήσει.



Βεβαίως το Σάββατο και την Κυριακή επεφύλαξαν, πρωθυπουργός και κυβέρνηση, μία νέα «έκπληξη» στην ελληνική κοινωνία.

Η ευχή του κ. πρωθυπουργού: «Να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόμενο, να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς εισόδημα» πάγωσε το πανελλήνιο. Σημαίνει την πλήρη αποδοχή και συμβιβασμό ότι η ανεργία θα φτάσει σε εφιαλτικά νούμερα.

Αποτελεί δε νέα ομολογία της κυβέρνησης για την αποτυχία του προγράμματός της για δημοσιονομική προσαρμογή, με την προσθήκη ενός νέου μέτρου στα προηγούμενα νέα μέτρα για την φορολογία στα ακίνητα. Το σημαντικότερο για τη δημόσια δραματική ομολογία της αποτυχίας τους: ότι ο μόνος εισπρακτικός φερέγγυος μηχανισμός του ελληνικού κράτους εν έτει 2011 είναι η ΔΕΗ!

Υπογραμμίζαμε και υπογραμμίζουμε: Το Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση, όσο και το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο και ο νόμος εφαρμογής του, δεν μπορούν να υλοποιηθούν γιατί οι παραδοχές τους και οι κεντρικές επιλογές τους στηρίζονται σε μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτήν της Ελλάδας του 2010 και 2011.

Οι αλλεπάλληλες ρυθμίσεις, μέτρα και εξαγγελίες που γίνονταν πριν από τους ελέγχους και για την καταβολή των δόσεων του δανείου, δεν μπορούσαν να υλοποιηθούν, όπως η κυβέρνηση είχε συμφωνήσει. Ή ήταν λάθος και δεν γίνονταν ή δεν τις ενέτασσε σε ένα σχεδιασμό.


Η κυβέρνηση αναδεικνύεται καθημερινά κατώτερη των περιστάσεων. Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση. Η χώρα βρίσκεται σε ένα φαύλο κύκλο διαρκούς υποτίμησης και επαναφοράς του κινδύνου χρεοκοπίας.

Η κυβέρνηση αφού εφάρμοσε τις προβλεπόμενες από το Μνημόνιο περικοπές, δεν προώθησε τις αποδεκτές και αναγκαίες αλλαγές, που θα συνέβαλαν ουσιαστικά στη βελτίωση της κατάστασης, όπως:
• στα έσοδα, να χτυπήσει τη φοροδιαφυγή,
• στις δαπάνες, να καταπολεμήσει τη σπατάλη και να αλλάξει τους όρους προμηθειών,
• στην ανάπτυξη, να αξιοποιήσει τους πόρους του ΕΣΠΑ,
• στη ρευστότητα της αγοράς, να φθάσουν στις επιχειρήσεις οι χρηματοδοτήσεις που έδινε στις τράπεζες,
• στην απόδοση του δημόσιου τομέα, να πετύχει την αναδιοργάνωση και την αύξηση του παραγόμενου έργου,
• στις τιμές των προϊόντων, να καταπολεμήσει τις υπερτιμολογήσεις των καρτέλ.

Έτσι, η συνταγή του Μνημονίου και η αδυναμία προώθησης των αυτονόητων αλλαγών, έχουν οδηγήσει τη χώρα και πάλι σε κρίσιμη κατάσταση.

Η σημερινή κατάσταση δείχνει αδιέξοδη: Η ύφεση φέτος θα είναι βαθύτερη από την αναμενόμενη. Βιώνουμε ένα δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας.

• Το έλλειμμα του Κρατικού Προϋπολογισμού διογκώνεται.
• Το πρωτογενές έλλειμμα διευρύνεται.
• Τα έσοδα καταρρέουν και οι πρωτογενείς δαπάνες αυξάνονται.
• Συσσωρεύονται ληξιπρόθεσμες οφειλές, που επιδεινώνουν τη δραματική έλλειψη ρευστότητας του ιδιωτικού τομέα.
• Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων βουλιάζει.
• Η ανεργία καταγράφει εφιαλτικά ποσοστά. Ένα εκατομμύριο οι άνεργοι ως το τέλος του χρόνου και η ανεργία θα ανεβεί στο 22% ως το τέλος του 2012.
• Μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν συνεχώς και οι επαγγελματίες βρίσκονται σε απόγνωση.
• Τα ασφαλιστικά ταμεία, μήνα τον μήνα, προσπαθούν να καλύψουν υποχρεώσεις.
• Οι εργασιακές σχέσεις σε συνεχή αποδιάρθρωση.
• Οι μισθοί, όπου καταβάλλονται, αγγίζουν μέχρι τώρα τη μείωση του 40%.
• Το Δίχτυ κοινωνικής προστασίας παραμένει ανύπαρκτο.
• Οι Δήμοι βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία παροχής υπηρεσιών και οι Περιφέρειες είναι παντελώς αδύναμες να λειτουργήσουν.
• Το περιβάλλον, ως τελευταίος συγγενής, απαξιώνεται καθολικά και θυσιάζεται ποικιλοτρόπως στο κυνήγι των εσόδων.

Με τις εξαγγελίες του, ο Πρωθυπουργός επιχείρησε μια έντονη επικοινωνιακή διαχείριση ενός πραγματικού ζητήματος. Της ανάγκης αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας. Όλες οι κοινωνικές οργανώσεις, οι φορείς ζητούν ανάπτυξη. Γι αυτήν λοιπόν αποφάσισαν να μιλήσουν κατά κόρον. Το επιχείρησε φυσικά και πέρυσι.

Σήμερα όμως, δυστυχώς, τα αποτελέσματα καταγράφουν την πραγματικότητα: Μόλις πριν από πέντε ημέρες το World Economic Forum, στην Παγκόσμια Έκθεση Ανταγωνιστικότητας 2011 – 2012, μετατόπιζε για το 2010 την Ελλάδα άλλες 7 θέσεις πιο πίσω (στην 90η θέση από τις 142 χώρες που εξετάζει), όταν στον 5ο χρόνο του ΕΣΠΑ (Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς) ο συντελεστής απορρόφησης του συνόλου των προγραμμάτων και των Ταμείων ήταν στο 19,5%. Την ίδια ώρα που η κ. Μέρκελ στην Γερμανική Βουλή μας μέμφεται ότι υπάρχουν χρήματα, αλλά η Ελλάδα έχει απορροφήσει μόνο το 30% των διαθεσίμων στα διαρθρωτικά ταμεία και στο ταμείο συνοχής!
Δεν ξεχνάμε ότι ο περίφημος νέος νόμος για το Fast Track είναι σε ισχύ από τον προηγούμενο Δεκέμβρη και μόνο 4 επιχειρήσεις έχουν ενταχθεί!

Οι πολίτες, που με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης επιζητούν τις πραγματικές αλλαγές και τη διόρθωση των κακώς κειμένων, οδηγούνται στην απογοήτευση, αφού οι θυσίες τους πάνε χαμένες και η κατάσταση διαρκώς χειροτερεύει, χωρίς να φαίνεται φώς στο τούνελ. Κυριαρχεί ένα γενικευμένο κλίμα απαισιοδοξίας.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ
Επιλογή μας είναι, χωρίς αμφισημίες, η παραμονή στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε., ανεξάρτητα από τους πολιτικούς συσχετισμούς που επικρατούν σε αυτήν. Μέσα στην Ε.Ε. πρέπει να δώσουμε τη δύσκολη μάχη της δημοσιονομικής εξυγίανσης, της ανασυγκρότησης του δημόσιου τομέα, της επαναθεμελίωσης της οικονομίας και της δημιουργίας μιας Ελλάδας που θα βρίσκεται σε τροχιά πραγματικής σύγκλισης με τις ισχυρές χώρες.

Η επιμονή μας αυτή αφορά την επιδίωξη που έχουμε για μια Ελλάδα υψηλής απόδοσης σε επίπεδο οικονομικό - παραγωγικό, λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών και διασφάλισης δικαιωμάτων. Όχι μια Ελλάδα, ερειπωμένη οικονομικά και κοινωνικά, στην περιφέρεια της Ε.Ε. Αυτός ο εθνικός στόχος συνδυάζεται με τον αγώνα για την αλλαγή της πολιτικής στην Ε.Ε. ώστε :

• να προωθηθεί μια νέα μεγάλη ρύθμιση που θα συμπεριλαμβάνει διαδικασίες ελέγχου και μείωσης επιρροής του συμπλέγματος χρηματαγορών, μεγάλων τραπεζών και πολυεθνικών.
• να αντικατασταθεί η περιοριστική οικονομική λογική που πνίγει την ανάπτυξη και να επανασχεδιαστεί το ευρωπαϊκό μοντέλο με μια πολιτική αειφόρου ανάπτυξης που επικεντρώνει στην απασχόληση και την κοινωνική συνοχή
• να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, η συνοχή των κρατών μελών και η συνανάπτυξη.

Για να προωθηθούν τέτοιες πολιτικές είναι αναγκαίος - περισσότερο από κάθε προηγούμενη περίοδο – ο συντονισμός των οικονομικών πολιτικών. Όχι μόνον ο συντονισμός και μάλιστα όχι με όρους γενικής καθιέρωσης της γερμανικής περιοριστικής πολιτικής των τελευταίων χρονών. Αυτό που χρειάζεται είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που διεκδικούν ή απεργάζονται κύκλοι και οικονομικά συμφέροντα.

Όχι η βαθμιαία μετατροπή της Ε.Ε. και η επάνοδος σε ζώνη ελεύθερων συναλλαγών ή η σύσφιξη του σκληρού πυρήνα των βόρειων χωρών, ή η κυκλοφορία ευρώ δύο ταχυτήτων. Αντιθέτως, μια Ε.Ε. πολιτικά ενοποιημένη σε βηματισμό προς ομοσπονδιοποίηση, που θα πηγαίνει πέραν της δημοσιονομικής και οικονομικής εντολής και θα περιλαμβάνει κοινή ασφάλεια, ενέργεια, μετανάστευση, περιβαλλοντική και εξωτερική πολιτική. Με αποφασιστικό ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου και των άλλων δημοκρατικών θεσμών.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Έχουμε σταθερό τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό μας και πιστεύουμε ότι αυτός είναι χρήσιμος και αναγκαίος για τη χώρα μας. Όχι ως χώρα που αναζητά διαρκώς ωφελιμιστικές ενισχύσεις ή και ελεημοσύνη, αλλά ως εταίρος της κοινής μεγάλης προσπάθειας για την ανανέωση των δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων.

Διεκδικούμε την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση. Θεωρούμε καταστροφικούς τους πολιτικούς δισταγμούς για τη διασφάλιση των όρων εφαρμογής της απόφασης της Συνόδου Κορυφής του Ιουλίου. Όσο υπάρχει καθυστέρηση τόσο παρατείνεται η ανασφάλεια, αφού δεν υπάρχει εγγυημένη χρηματοδότηση, παρατείνεται το κλίμα αποεπένδυσης στην πραγματική οικονομία, δυσχεραίνεται η πρόσβαση σε ρευστότητα και ανατροφοδοτείται η ύφεση.

Πρέπει να υπάρξει μια ολοκληρωμένη και άμεση πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, πανευρωπαϊκού χαρακτήρα και μεγάλης ισχύος. Μια τέτοια λύση θα πρέπει να περιλαμβάνει την έκδοση ευρωομόλογου για τη χρηματοδότηση ενός ευρωπαϊκού σχεδίου επενδύσεων, την ενίσχυση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, τη δημιουργία μηχανισμού κοινής διαχείρισης του χρέους με τη μεταφορά μέρους του χρέους στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και σε κάθε περίπτωση την ταχεία συγκρότηση των σταθεροποιητικών μηχανισμών, που εντός του 2012 πρέπει να αποτελούν Ευρωπαϊκό Ταμείο.

Πριν από την εκπόνηση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, πρότεινα δημόσια στην κυβέρνηση να προσέλθει στα όργανα της Ε.Ε. και με ένα συγκεκριμένο αίτημα - πρόταση:

με ένα πενταετές, συνολικό και συγκεκριμένο αναπτυξιακό πρόγραμμα επενδυτικών δραστηριοτήτων, ενδεικτικώς της τάξης των 20-30 δισ. Ευρώ, και να ζητήσει τη χρηματοδότησή του από τους μηχανισμούς της Ε.Ε. Η Ε.Ε. θα μπορούσε να οργανώσει την επενδυτική πρωτοβουλία για την αναπτυξιακή ώθηση της οικονομίας με τη σύμπραξη του προϋπολογισμού, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕ) και ειδικών μηχανισμών, όπως τα επενδυτικά ομόλογα.

Μια τέτοια πρωτοβουλία θα μπορούσε να έχει καλύτερα αποτελέσματα για τη χώρα και την Ε.Ε. Πιστεύω ότι αυτή η πρόταση και σήμερα έχει την επικαιρότητά της και τον ρεαλισμό της.

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ ΣΤΗ ΧΩΡΑ
Ταυτόχρονα με την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη θεωρούμε ότι είναι όρος, εκ των ων ουκ άνευ, η ανάπτυξη στο εσωτερικό της χώρας μιας τεράστιας κινητοποίησης ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για να προωθηθούν αλλαγές που θα άρουν τα κακώς κείμενα.

Σήμερα, το πολιτικό σκηνικό είναι εγκλωβισμένο μεταξύ της αποδοχής από τη μια του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, με προαναγγελθείσα την αναποτελεσματικότητά του και της πλήρους απόρριψης από την άλλη των αναγκαίων ρυθμίσεων και μέτρων για να αποφευχθεί η χρεοκοπία και να υπάρξει κοινωνικά συντεταγμένη διέξοδος από την κρίση.

Δεν είναι διατηρήσιμη μια οικονομία στηριζόμενη στο δανεισμό, τις ενισχύσεις της Ε.Ε. και την πώληση του δημόσιου πλούτου για την κάλυψη τρεχουσών υποχρεώσεων πληρωμών. Δεν υπάρχει διέξοδος με τη διατήρηση αναποτελεσματικού δημόσιου τομέα, χειραγωγημένης αγοράς, συντεχνιακών ρυθμίσεων, δημοκρατικών ελλειμμάτων και νοοτροπίας υποτίμησης της παραγωγής και της εργασίας.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ κρίνει εξαιρετικά επείγουσα την ανάγκη να εφαρμοστούν αλλαγές στην ακολουθούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική που θα στοχεύουν:

-στην αντιστροφή της ύφεσης, μέσα από την υλοποίηση μιας αναπτυξιακής πορείας, που θα τονώνει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, θα δημιουργεί απασχόληση, θα αυξάνει τα εισοδήματα, θα διασφαλίζει την αειφορία των πόρων, την προστασία του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής

• στη δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης
• στην ενίσχυση της κοινωνικής αλληλεγγύης (με εγγύηση στα χειμαζόμενα στρώματα τη μελλοντική ανταπόδοση).

Η έξοδος από την κρίση περνάει μέσα από την δημοσιονομική εξυγίανση, την αποφυγή της χρεοκοπίας του δημοσίου και της κατάρρευσης της οικονομίας. Διακανονισμοί και θετικότερες λύσεις για την αναδιαπραγμάτευση του χρέους με τους εταίρους της Ε.Ε. μπορούν να προκύψουν όταν η χώρα με τις ακολουθούμενες πολιτικές της αποδεικνύει ότι μπορεί να θέσει τα ελλείμματα υπό έλεγχο. Όταν υλοποιεί πολιτικές που πείθουν ότι βαδίζουν προς την κατεύθυνση αυτή.

Έτσι θα μπορεί η χώρα να στοχεύει και να διεκδικεί σταθερή λύση για το ελληνικό πρόβλημα, που δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική. Δηλαδή, διακανονισμό του χρέους σε διακρατικό / κοινοτικό επίπεδο. Προϋπόθεση για την πολιτική λύση είναι η πολιτική σύμπλευση με την Ε.Ε.

Οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης για τη μείωση του ελλείμματος δεν έχουν τα στοιχεία της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δίκαιης κατανομής των βαρών και τα μέτρα που παίρνει είναι σε τελευταία ανάλυση αναποτελεσματικά.

Πρέπει να προωθηθούν λύσεις, που θα λαμβάνουν υπόψη τους περιορισμούς της κρίσης, αλλά θα κινούνται σε διαφορετική κατεύθυνση από τις επιλογές πολιτικών για την υλοποίηση του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, θα απαντούν στον κίνδυνο της χρεοκοπίας και θα αντιμετωπίζουν τα διαρθρωτικά προβλήματα μέσα από την προώθηση δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Μεταρρυθμίσεων που θα ανοίξουν νέα ατζέντα προοδευτικών αλλαγών και ανόρθωσης της χώρας, θα προκαλέσουν ρήξεις με το «μονόδρομο» νεοφιλελευθέρων λογικών αλλά και με τις διάχυτες νοοτροπίες χαμηλής απόδοσης, μειωμένης κοινωνικής ευθύνης, ατομικού σφετερισμού του δημόσιου χώρου και κλοπής των αγαθών μελλοντικών γενεών.

Η μεταρρύθμιση του πλαισίου άσκησης των δραστηριοτήτων του κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας είναι σήμερα πιο επείγουσα παρά ποτέ. Αφενός, για τη δημοσιονομική εξυγίανση κατά την περίοδο της κρίσης, με τους λιγότερους δυνατούς κραδασμούς για την κοινωνία και τη διατήρηση των ωφελημάτων μετά την κρίση. Αφετέρου, για την απελευθέρωση των κοινωνικών δυνάμεων που ασφυκτιούν κάτω από το βάρος του πελατειακού κράτους.

Στη ΔΕΘ παρουσιάσαμε εκτεταμένες τις προτάσεις μας και για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία και πώς εμείς σκεφτόμαστε ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο για μια Ελλάδα που θα παράγει και θα δημιουργεί.

Δεν χρειάζεται σήμερα να επαναλάβω αυτές τις προτάσεις. Είναι δημοσιευμένες, τις γνωρίζετε και έχετε πλήρη εικόνα της παρέμβασής μας.

Ας προχωρήσουμε στην εκτίμηση του σημερινού πολιτικού τοπίου και ας συνδιαμορφώσουμε την πολιτική μας παρέμβαση.

ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΥΤΕΡΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ.
Μέσα στις δραματικές συνθήκες της οικονομικής κρίσης, της ρευστοποίησης της κοινωνίας, της αμφισβήτησης του σημερινού παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος καταγράφεται παντού η αναγκαιότητα για ένα νέο πολιτικό σύστημα με την ανάδειξη νέων πολιτικών υποκειμένων.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θεωρεί ότι την αφορά ευθέως η ανταπόκριση σ΄αυτή την αναγκαιότητα. Για τον ευρύτερο δημοκρατικό προοδευτικό χώρο διατυπώνουμε στην ελληνική κοινωνία ένα πολιτικό σχέδιο ανασυγκρότησης του δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου.

Ο χώρος του σοσιαλισμού, του ριζοσπαστικού μεταρρυθμισμού, παραμένει σήμερα χωρίς γνήσια έκφραση και εκπροσώπηση. Η μετακίνηση του ΠΑΣΟΚ σε θέσεις του οικονομικού φιλελευθερισμού και η μετακίνηση των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς σε παλαιοκομμουνιστικές και αντιευρωπαϊκές θέσεις, παίρνοντας διαζύγιο από την ουσιαστική , προοδευτική διαχείριση των σύγχρονων προβλημάτων, δημιουργεί ένα μεγάλο πολιτικό κενό.

Αναδεικνύουμε την ανάγκη για την ανασυγκρότηση του δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου.
Απευθυνόμαστε στους πολίτες του ευρύτερου χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, της πολιτικής οικολογίας, σε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις ενταγμένες σήμερα σε σχηματισμούς ή ανένταχτες, σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες. Τους καλούμε να οικοδομήσουμε σχέσεις διαλόγου, ανταλλαγής απόψεων, ανοιχτής πολιτικής επικοινωνίας.

Να αναθερμάνουμε την ελπίδα για τη χώρα, για τη κοινωνία, για το δημοκρατικό σοσιαλισμό.

Μπορούμε να πετύχουμε την ανασυγκρότηση και ανασύνθεση ενός πολιτικού χώρου ο οποίος θα καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις.

Γνωρίζουμε τις διαφορές, τις δυσκολίες, τις υποκειμενικές δεσμεύσεις. Είναι όμως επείγουσα ανάγκη η σοσιαλιστική δημοκρατική Αριστερά να γίνει φορέας πολιτικών ανακατατάξεων, πέρα από το συντηρητικό νεοφιλελεύθερο περιβάλλον, τις αδιέξοδες και αντικοινωνικές επιλογές του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος, υπέρ ενός προγράμματος ριζοσπαστικών μεταρρυθμιστικών αλλαγών, καθώς και πέρα από τη ρητορική μιας Αριστεράς που με ταχύτητα επιστρέφει στο παρελθόν.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θα εργαστεί αποφασιστικά γι’αυτό το πολιτικό σχέδιο με βάση προγραμματικές συμφωνίες, κοινή δράση στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα και αναζήτηση ενός νέου μεταρρυθμιστικού ορίζοντα για το μέλλον της χώρας.

Για τη μετακίνηση της πολιτικής από τη συντηρητική θέση που σήμερα βρίσκεται προς ουσιαστικά προοδευτική κατεύθυνση. Εκείνο που σήμερα προέχει, είναι η αλλαγή του περιεχομένου της ασκούμενης πολιτικής, η οποία σήμερα καταγράφεται αδιέξοδη.

Δεν προτείνουμε εκλογές αλλά όπως πολλές φορές έχουμε πει πρόωρες εκλογές είναι ενδεχόμενο να προκύψουν ως το αποτέλεσμα της πολιτικής που ασκείται, με δεδομένα τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ πρέπει να βρεθεί σε πλήρη ετοιμότητα, όποτε και αν γίνουν οι εκλογές.